Knip + Plak = Online nieuws. Ook bij ommuurde content?

sleuteltjeStrikt genomen doet ze niets verkeerd, HLN-redactrice Ellen Provoost. Ze vermeldt de bron, parafraseert de inhoud en voegt een eigen inhoudelijke bijdrage toe.

Maar laat ons wel wezen: haar artikel “Na Wouter Deprez haalt Dirk Draulans nu ook uit naar Schauvliege” (24.01.2016, HLN.be) is niet meer dan een samenvatting van het opiniestuk “Ons Joke, het arm schaap” door Dirk Draulans (24.01.2016, Knack.be). Mooie clickbait-titel wel, zo met Wouter Deprez erbij. Puik werk, Ellen, knap gedaan! Misschien een kleine tip: zie je die gekleurde woordjes hierboven met een lijntje eronder? Dat zijn hy-per-links. Misschien kan je volgende keer gewoon zo eentje op de homepage zetten? Dan moet je geen samenvatting meer schrijven en kan je zelf eens een journalistiek product in elkaar boksen. Lijkt je dat niet wat?

Laat ons echter een tweede maal wel wezen: niemand kijkt nog op van journalistiek knip-en-plakwerk. Hoewel…

Draulans vs. Mediahuis

Vorig jaar riep Dirk Draulans, de auteur van bovenstaand opiniestuk, zijn concullega’s van Mediahuis op het matje bij de Raad voor de Journalistiek. In een groot artikel in Het Nieuwsblad en De Standaard waren grote delen van zijn oorspronkelijke artikel, inclusief uitgevoerde interviews, botweg gekopieerd en dat zonder bronvermelding. Ontoelaatbaar, brieste hij. Onbedoeld foutje, klonk het bij de Mediahuisredacties. Flagrant plagiaat, was het verdict van de Raad.

Zal Dirk ook deze keer aankloppen bij de Raad? Ik gok van niet. Zo is er hier geen sprake van flagrant plagiaat, maar ‘slechts’ een parafrase. Zoals gezegd: in principe doet Ellen alles volgens het boekje, of in dit geval: volgens het A4-tje genaamd ‘Fair use charter‘.

Daarnaast is Ellen Provoost een redacteur van de Persgroep en Dirk Draulans een journalist bij Roularta. Aangezien beide mediagroepen met elkaar verstrengeld zijn via de Medialaan, lijkt een relletje tussen de twee minder imminent. Of overschat ik nu de invloed van ‘media ownership’ in een feitelijk commercieel duopolie op de professionele contacten tussen individuele journalisten? Dat zou wel eens een leuke inhoudsanalyse op Twitter kunnen opleveren.

Ten slotte ging het die vorige keer over grote, papieren artikels. In het web is de knip-en-plakcultuur vooralsnog een vanzelfsprekendheid. Ellen kan dus waarschijnlijk op haar beide oren slapen. Hoewel…

Copypaste vs. Paywall

Kan de online parafrase wel vanzelfsprekend blijven, zelfs als er geen sprake is van plagiaat? Het opiniestuk dat Ellen zo mooi samenvatte, is namelijk een PLUS-artikel, dat deel uitmaakt van de softe paywall van Knack. Online nieuwsmerken masseren hun lezers al een hele tijd richting een betalende online mediaomgeving. Hoe die (gedeeltelijk) ommuurde nieuwstuin eruit zal zien, weet nog steeds niemand zeker, maar de ‘digital business coordinators’ en andere online marketeers zijn al begonnen aan de metselwerken.

Zal men het betere kopieerwerk dan nog blijven gedogen, wanneer online nieuws steeds tastbaarder wordt in de winstmarges? Zal de knip-en-plakcultuur verenigbaar zijn met een op abonnees georiënteerd online businessmodel? Drie jaar geleden dacht ik dat er met het ‘fair use charter’ een eerste stap was gezet, maar laat ons een derde maal wel wezen: echt veel is er nog niet veranderd. Toch hoop ik dat er stilaan iets gaat bewegen, zodat online journalisten als Ellen Provoost wat minder online moeten zijn en wat meer journalist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s