Lofzang aan de Pré Historie (aspirant-journalisten, neem akte)

clocksmall1Daar zat ik dan. Als snotneus-onderzoeker in het kantoor van de ‘Directeur Informatie VTM’, Eric Goens. Charmante kerel. Ik kwam een interview afnemen in het kader van mijn competentieonderzoek. Wist ik veel dat hij de rollen zou omdraaien door mijn eigen journalistieke competenties te testen. ‘Historisch geheugen’, dat vond Goens onontbeerlijk en dat had ik niet. Ik wist niet wie Freddy ‘de zonnebril’ Horion was. Gebuisd op mijn eigen onderzoek. Ietwat verbouwereerd verliet ik het megalomane VTM-gebouw. Dat was vijf jaar geleden, ik weet het nog goed. Ja, dat wel.

Ieder zijn Freddy

Dat historisch geheugen halen journalisten wel vaker aan als cruciale competentie. Toch kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat men daarbij vooral gebeurtenissen aanhaalt uit de eigen adolescentie. Dat historisch geheugen krijgt een andere invulling naargelang de leeftijd van de journalist. Elke generatie kijkt door zijn eigen bril, elk decennium heeft zijn eigen Freddy.

Daarom luister ik zo graag naar de Pré Historie van Guy De Pré. Er is geen geschiedenisboek, geen infovisualisatie, geen Canvasdocumentaire die je zo effectief een andere bril aanreikt als dit Radio 2-instituut. Op twee uur tijd vlieg je door de tweede helft van de twintigste eeuw aan de hand van nieuwsberichten, politieke soundbites, culturele weetjes en popmuziek, telkens uit vier geselecteerde jaartallen. De muziek is prachtig, de politieke statements zijn heerlijk hoogdravend en de presentatie van Guy De Pré is – oh ironie – tijdloos.

50 jaar strijk en file

Wat ook in belangrijke mate bijdraagt aan de effectiviteit van deze wekelijkse tijdreis, is de keuze van medium. Veel minder dan televisie en film is radio geëvolueerd over de jaren heen. Op enkele randfunctionaliteiten na is de format en consumptiecontext van radio dezelfde gebleven. Net zoals 50 jaar geleden is radio voornamelijk een live gebeuren, afgewisseld met nieuwsbulletins en popmuziek. En net zoals 50 jaar geleden luisteren we nu nog steeds naar de radio tijdens de strijk en in de file. Radio was toen en is nu nog steeds het ‘multitasking medium’ bij uitstek.

Dat doet iets bij mij. Wanneer De Pré Historie aan staat in de auto en ‘Non non rien n’a changé’ van Les Poppys door de luidsprekers knalt, gevolgd door een toelichting door toenmalig premier Gaston Eyskens, dan lijkt het alsof ik werkelijk naar een radio-uitzending van 1972 zit te luisteren. Televisie kan dat minder goed. Historische tv-documentaires zijn een format op zich en ook de montage van diverse beeldkwaliteiten verstoort bij mij de illusie. Dat is niet zo bij radio. In De Pré Historie luister je naar de radio, net zoals je grootvader dat deed. Dikke winner, die Pré Historie!

Ieder zijn Eric

Het is wel even slikken, nu de jaren ’90 ook al deel mogen uitmaken van het geschiedkundige radio-overzicht. De ‘millennials’ die vandaag de schoolbanken bemannen, fronsen steeds vaker de wenkbrauwen wanneer ik een toch algemeen gekende gebeurtenis van rond de eeuwwisseling aanhaal. Een nieuwe intergenerationele verontwaardiging is in de maak. Eric Goens zou trots op mij zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s