Waarom jij deze blog over Europa niet zal lezen

euVandaag zei Thomas Siffer in de Zevende Dag iets interessants over Europese berichtgeving. Dat jij als lezer nu al denkt “Snurk!”, is deel van het probleem.

Ja, we weten het ondertussen wel. Het Europese beleidsniveau is belangrijk. Wanneer Karel De Gucht een handelsakkoord onderhandelt met de Verenigde Staten, kan dat ons extra jobs opleveren. Wanneer de Vlaamse regering het fileprobleem wil oplossen, lopen ze naar eigen zeggen vertraging op door Europese procedures. We weten niet precies hoe, maar Europa heeft een steeds grotere invloed op ons leven. Soms kan die ongrijpbare kracht intimiderend zijn. Soms zelfs beangstigend. Vaak wordt er dan gepleit voor meer, veel meer nieuws over dat Europese beleidsniveau.

Maar dat is maar een deel van het probleem. Dat is het makkelijke deel.

Familie-uitbreiding

Nieuwswaarden zijn des mensen. Wij vinden Europese berichtgeving maar relevant, als ze betrekking heeft tot ons eigen Vlaanderenlandje. Je bericht in je eigen familienieuwsbrief ook niet over de verloving van je buurvrouw. Daar lijkt Thomas Siffer zich aan te storen. Niet aan de buurvrouw, maar aan de familie. Siffer geeft het voorbeeld van de illegale immigratiestroom van Afrika richting Lampedusa. De problematiek haalt bij ons het nieuws, wanneer het rampzalige, acute proporties aanneemt en wanneer er bij een aantal nieuwswaarden lichtjes aanspringen. Het structurele probleem blijft vaak buiten beeld.

Natuurlijk kunnen we als nieuwsconsument maar een beperkte dagelijkse dosis miserie aan en nieuwsmakers moeten een selectie maken. Vanuit een nieuwswaardenperspectief is een mogelijk selectiecriterium nabijheid. Niet zozeer geografisch, maar nabij aan onze identiteit. Het immigratieprobleem van Zuid-Italië is onze zaak niet, tenzij we vertrekken van een Europese identiteit. Die mensen willen immers deel uitmaken van onze gezamenlijke Europese leef- en werkruimte. De familie is Europa en de Zuid-Italiaanse bezorgdheid is voer voor de nieuwsbrief.

Ons kent ons?

Zo kunnen we Europa als relevant topic voor onze eigen leefwereld naar voren schuiven, maar misschien is onze eigen scope toe aan familie-uitbreiding. Hoe dat precies zou moeten lukken? Geen idee. Misschien komen we in eerste instantie toch terug bij het meer in beeld brengen van Europa. Kennen we onze uitgebreide familie wel? Ja, we kennen misschien de hoofdrolspelers op het Europese beleidsniveau, maar kennen we de landen, de culturen? Of moeten we daarvoor bij Vlaanderen Vakantieland aanbellen? Of moeten we misschien een stap terugzetten en eerst het zuidelijk deel van ons eigen land herontdekken? Of wat meer berichten over onze eigen hoofdstad dan pakweg Antwerpen?

Mijn dorp

Misschien is het een verloren zaak. Misschien kunnen we die betrokkenheid niet forceren door onze nieuwsbrief uit te breiden. “Onze”, nu doe ik het zelf. Onze media, van De Panne over het Hageland tot Bokrijk. Er is niets mis met wat lokale verankering. Kijk maar naar Thomas Siffer. Niet toevallig heeft hij het over de immigratie naar Lampedusa. Hij zelf is naar die regio geïmmigreerd, vermoedelijk met een iets mooiere boot. Zijn woordkeuze spreekt boekdelen: “Mijn streek (…) Mijn dorp (…) Ons land Italië (…)”. De  vraag naar meer Europese betrokkenheid is ook hier nog steeds ingegeven vanuit een hyperlokale reflex.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s