Journalist, neem niet de Maya’s serieus, maar wel de mensen die ze geloofden.

SAMSUNGHet einde van de wereld is waarschijnlijk het zwaarst berichte non-event van 2012. Veel twitteraars ergeren zich dan ook blauw aan de inspanningen van verschillende nieuwsdiensten om de aandacht te trekken naar dat wat (godzijdank) niet is gebeurd. Van aftelklokken, parodiërende live blogs tot serieuze journaalitems: het is allemaal verkeerd wat ze doen, vinden onder meer twitterati Alexander Pleijter en San F. Yezerskiy. Elke aandacht voor dit non-event is aandacht te veel. Maar is dat wel zo?

DNA

Het voorspelde einde van de wereld was volgens mij al lang voor de recente persaandacht een hot topic. Wanneer mensen bunkers bouwen, al hun geld opdoen aan een ‘veilig’ hotel, hun kerstinkopen uitstellen tot na de noodlottige datum of gewoon al in grote getale met een ongemakkelijk gevoel zitten… kijk, dan is er iets aan de hand. Niet kosmisch, maar maatschappelijk. Die breed gedragen bezorgdheid als nieuwsdienst negeren staat gelijk aan je journalistiek DNA ontkennen.

Wat kan je dan doen? In kaart brengen welke maatregelen mensen treffen in de hoop de apocalyps te doorstaan (God weet wat er daarna gebeurt), berichten over de lepe economie die gretig inspeelt op de paniek of misschien zelfs natrekken hoe het komt dat iemand komt te geloven in doembeelden van een godsdienst die helemaal niet de zijne is. Beter nog: vraag die mensen zelf hoe ze zich dat einde van de wereld voorstellen. Ga na hoe diep de angst zit en uit welke elementen het angstbeeld bestaat. Dit moet natuurlijk geen hoofdpunt van een kwartier lang zijn. Schat de maatschappelijke relevantie in tegenover het andere nieuws en kies een invalshoek, zoals je als journalist altijd doet. DNA, zoals ik al zei.

Hautain

Maar wat doe je niet als journalist? En wat hebben ze net wel allemaal gedaan? De zaak in het belachelijke trekken door lacherige live blogs online te zwieren, door de humorist uit te hangen in geschreven berichtgeving en door in reportages of nieuwsstudio’s geveinsd uit de lucht te vallen dat de wereld toch niet is vergaan. Als je als journalist heel die heisa lachwekkend vindt, lijd je, vrees ik, aan intellectuele arrogantie. Want Karen Damen meent het wel degelijk als ze haar vrees voor deze periode uit. Een vrees die ze kennelijk met nog vele anderen deelt. Is dat dan geen vleugje serieuze berichtgeving waard in plaats van wat hautain gelach vanuit de online nieuwsredactie, de radiobox, de televisiestudio? Ik vind van wel.

Naar aanleiding van al de berichtgeving omtrent de apocalyps die niet mocht zijn, kan je het nieuwspubliek opdelen in drie groepen: zij die ermee konden lachen (want dat moet kunnen in het nieuwsaanbod), zij bij wie het vertrouwen in de journalistiek weer een beetje meer is afgebrokkeld (want ze nemen hun werk niet au sérieux) en zij die geschoffeerd zijn (want ze lachen ons uit, die linkse intellectuelen). Ik hoop voor de journalistiek dat de eerste groep de grootste was. Ik vrees dat het de tweede gaat zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s