Persprijs voor ‘De verdeelde klas’ is een dikke middenvinger naar de wetenschap

19illegaal

Wanneer reportagemaker Sara Van Boxstael samen met haar collega’s de Belfius Persprijs in ontvangst neemt voor de Koppenuitzending ‘De verdeelde klas’, verwijst ze in haar dankwoord naar de kritiek die de reportage destijds teweeg bracht. Een programma over een maatschappelijk thema als racisme kan al snel rekenen op een mediakritisch blogje hier en daar. Maar deze kritiek was anders. De kritiek op ‘De verdeelde klas’ was academisch, multidisciplinair, luidkeels en oorverdovend unaniem. Lees verder

Artikel #betonstop is een advertorial, betaald met exclusiviteit

ballon.png

Flashback naar het voorjaar: plots regende het kritische berichten over advertorials, reclames verpakt als redactionele bijdragen (De Correspondent, De Morgen, Apache, eigen blog). Aanleiding was de vaststelling dat de Persgroep nu ook haar eigen journalisten inzet om zulke ‘reportages’ te ontwerpen in opdracht van adverteerders.

Fast forward naar De Morgen van maandag 23 mei. In de lead story krijgen we een exclusieve inkijk in het nieuwe Beleidsplan Ruimte Vlaanderen, dat minister Schauvliege aan het finaliseren is en dat ons verkaveld Vlaanderenlandje moet redden van volledige betonnering en versnippering (De Morgen, 23.05.2016). Hebt u het ook gelezen? Proficiat, u las een politieke advertorial.
Lees verder

Reclame wordt niet eerlijker en de JEP is niet onafhankelijk

In De Tijd lezen we vandaag dat reclame steeds eerlijker wordt. Dat is zo, omdat de Jury voor Ethische Praktijken inzake reclame (JEP) de laatste jaren steeds minder indieners van klachten in het gelijk stelt. Dus, zo concludeert voorzitter Piet Moons, de reclamesector is zich aan het responsabiliseren.

Mooi is dat. Tenminste, mocht die redenering steek houden en gemaakt zijn door een onafhankelijke instantie. Lees verder

Onafhankelijk is niet per se neutraal (en geplooid papier is niet per se een krant)

betuttelingsindexDaar lag hij. Geplooid, bepoteld door God weet wie en klaar om het online nieuws van gisteren te herkauwen. Hoewel: op pagina zes van de Metro las ik vandaag iets wat ik nog niet wist, nl. dat België nipt de top tien haalt van de betuttelingsindex en dat dat een slechte zaak is.

Die rangschikking volgt uit de ‘Nanny State Index’, waarbij de Britse denktank Institute of Economic Affairs het beleid van Europese landen inzake eten, drinken en roken evalueert. Hoe strenger de regelgeving en hoe hoger de ‘zondetaksen’ (sic), des te hoger een land op de index scoort.

Toppie.

Alleen weet een beetje journalist dat persberichten van zogeheten denktanks altijd de nodige scepsis verdienen. Eigenlijk geldt dat gewoon voor elk persbericht, maar berichten van denktanks, onafhankelijke platformen of (nucleaire) fora behoeven toch echt wel die extra korrel (jodium)zout.

Lees verder

Heeft het kibbelkabinet een Coca-Cola-effect?

Ben jij voor Light, Zero, Life of ‘den echte’?

Choose happiness

Als ik deze vraag stel aan mijn vrienden, zullen de meesten zich positioneren als Zeronauten of originals. Slechts enkelen leven light en tot nu toe ken ik slechts één iemand die pro-life is. Alleszins heeft iedereen een duidelijke voorkeur, althans, binnen het palet dat Coca Cola definieert. Je denkt niet na over andere opties zoals pakweg Ice Tea, Canada Dry of Almdudler. Coca Cola stelt de vraag en beantwoordt ze dus ook. Iedereen heeft het gevoel een keuze gemaakt te hebben, maar wat je ook kiest: je kiest Coca Cola.

Ondertussen in de Wetstraat Lees verder

De zalm ligt te rotten achter de betaalmuur

 

Hieronder zie je een screenshot van de homepage van http://www.demorgen.be op zaterdag 6 februari.

DM.png

En dit is diezelfde screenshot, die aangeeft welke berichten door een journalist van De Morgen zijn geschreven en welke niet.

DMb

Dit is geen journalistieke kritiek. Met Lisbeth Imbo aan het roer en Joël De Ceulaer als recente toptransfer is De Morgen naar mijn mening al een tijd bezig aan een stevige remonte. Jammer dus dat van de achttien bovenstaande berichten er slechts acht uit eigen huis komen. Lees verder

Nieuwsmerken die zélf advertorials maken, een hellend vlak

Dit zijn twee foto’s van een openliggende krant.IMG_20151125_123646IMG_20160127_190936

En dit zijn diezelfde foto’s zonder reclame.

IMG_20151125_123646 zonder reclameIMG_20160127_190936 zonder reclame

‘t Is te zeggen: de rode vlakken kunnen we als zuivere advertenties beschouwen; de oranje vlakken zijn advertorials.

Advertorials voor dummies

Advertorials (van ‘advert’ + ‘editorial’, ook wel ‘branded content’, ‘native advertising’, ‘content marketing’ of ‘brand journalism’ genoemd) is ruimte in een medium die wordt opgevuld in opdracht van een adverteerder en wel in de vorm van een artikel. Het idee is dat een advertorial effectiever is dan een advertentie, omdat de lezer de boodschap actiever leest en dus meer betrokken is. Bovendien straalt het (kwaliteits)imago van het nieuwsmerk af op de adverteerder.

De advertorial lijkt niet alleen op een artikel, maar volgt ook vaak – op enkele details na – de huisstijl van het nieuwsmerk. Er moet vermeld worden dat het om een advertorial gaat, maar doorgaans doen de krantenmakers hun opperste best om die waarschuwing in een klein hoekje te duwen. Het voorbeeld hierboven van ING is in die zin nog tamelijk braafjes; de oranje tekstkleur en de reclameboodschap rechtsonder geven aan dat dit geen typisch journalistiek stuk is. Lees verder

Knip + Plak = Online nieuws. Ook bij ommuurde content?

sleuteltjeStrikt genomen doet ze niets verkeerd, HLN-redactrice Ellen Provoost. Ze vermeldt de bron, parafraseert de inhoud en voegt een eigen inhoudelijke bijdrage toe.

Maar laat ons wel wezen: haar artikel “Na Wouter Deprez haalt Dirk Draulans nu ook uit naar Schauvliege” (24.01.2016, HLN.be) is niet meer dan een samenvatting van het opiniestuk “Ons Joke, het arm schaap” door Dirk Draulans (24.01.2016, Knack.be). Mooie clickbait-titel wel, zo met Wouter Deprez erbij. Puik werk, Ellen, knap gedaan! Misschien een kleine tip: zie je die gekleurde woordjes hierboven met een lijntje eronder? Dat zijn hy-per-links. Misschien kan je volgende keer gewoon zo eentje op de homepage zetten? Dan moet je geen samenvatting meer schrijven en kan je zelf eens een journalistiek product in elkaar boksen. Lijkt je dat niet wat?

Laat ons echter een tweede maal wel wezen: niemand kijkt nog op van journalistiek knip-en-plakwerk. Hoewel… Lees verder

Vraagtekens bij onderzoek naar communityvorming in hoger onderwijs

“Studenten identificeren zich nauwelijks met universiteit of faculteit, wel met opleiding.” Aangezien je stellingen makkelijker aanvaardt wanneer die sterk aanleunen bij je eigen gedachtegoed, klikte ik gretig op de link in mijn Twitterfeed. Inderdaad, uit onderzoek zou blijken dat studenten aan de Universiteit Utrecht vooral betrokken zijn bij hun eigen opleiding en heel wat minder bij de faculteit en universiteit. Slecht nieuws voor de universiteit, want de UU draagt communityvorming hoog in het vaandel en dit in functie van een verhoogd studierendement. Daarom formuleren de onderzoekers ook enkele aanbevelingen zoals het organiseren van gemeenschappelijke en/of interdisciplinaire cursussen.

Zeer boeiende lectuur is dit, maar een snelle blik op het onderzoeksrapport noopt volgens mij toch tot enkele nuances. Lees verder

Onderzoek voeren volstaat niet om academisch onderzoeker te heten

curationrotation

“Jihadonderzoeker zelf verdachte in terreurzaak” (11.01.2016, Elsevier). “Jihadonderzoeker vrij onder voorwaarden” (11.01.2016, De Standaaard). Achter woorden schuilt vaak een web van culturele connotaties. Neen, ik heb het voor een keer niet over ‘Jihad’. Ik heb het over ‘onderzoeker’. Wat maakt een onderzoeker precies een onderzoeker? Spoiler: het antwoord is niet: onderzoek voeren.

Er is niets mis met de wil om te wegen op het publieke debat. Om te wegen moet je natuurlijk wel eerst opvallen. Iemand moet jou aan het woord laten. En die iemand moet een goede reden hebben om jou de microfoon te geven. Geloofwaardigheid, op basis van expertise, kan daarbij zo’n reden zijn. In dat geval helpt het als je jezelf onderzoeker kan noemen. De titel ‘onderzoeker’ baadt in een aura van geloofwaardigheid, ja, zelfs academische geloofwaardigheid. Maar is dat wel terecht? Lees verder