Nieuwsmerken die zélf advertorials maken, een hellend vlak

Dit zijn twee foto’s van een openliggende krant.IMG_20151125_123646IMG_20160127_190936

En dit zijn diezelfde foto’s zonder reclame.

IMG_20151125_123646 zonder reclameIMG_20160127_190936 zonder reclame

‘t Is te zeggen: de rode vlakken kunnen we als zuivere advertenties beschouwen; de oranje vlakken zijn advertorials.

Advertorials voor dummies

Advertorials (van ‘advert’ + ‘editorial’, ook wel ‘branded content’, ‘native advertising’, ‘content marketing’ of ‘brand journalism’ genoemd) is ruimte in een medium die wordt opgevuld in opdracht van een adverteerder en wel in de vorm van een artikel. Het idee is dat een advertorial effectiever is dan een advertentie, omdat de lezer de boodschap actiever leest en dus meer betrokken is. Bovendien straalt het (kwaliteits)imago van het nieuwsmerk af op de adverteerder.

De advertorial lijkt niet alleen op een artikel, maar volgt ook vaak – op enkele details na – de huisstijl van het nieuwsmerk. Er moet vermeld worden dat het om een advertorial gaat, maar doorgaans doen de krantenmakers hun opperste best om die waarschuwing in een klein hoekje te duwen. Het voorbeeld hierboven van ING is in die zin nog tamelijk braafjes; de oranje tekstkleur en de reclameboodschap rechtsonder geven aan dat dit geen typisch journalistiek stuk is. Lees verder

Knip + Plak = Online nieuws. Ook bij ommuurde content?

sleuteltjeStrikt genomen doet ze niets verkeerd, HLN-redactrice Ellen Provoost. Ze vermeldt de bron, parafraseert de inhoud en voegt een eigen inhoudelijke bijdrage toe.

Maar laat ons wel wezen: haar artikel “Na Wouter Deprez haalt Dirk Draulans nu ook uit naar Schauvliege” (24.01.2016, HLN.be) is niet meer dan een samenvatting van het opiniestuk “Ons Joke, het arm schaap” door Dirk Draulans (24.01.2016, Knack.be). Mooie clickbait-titel wel, zo met Wouter Deprez erbij. Puik werk, Ellen, knap gedaan! Misschien een kleine tip: zie je die gekleurde woordjes hierboven met een lijntje eronder? Dat zijn hy-per-links. Misschien kan je volgende keer gewoon zo eentje op de homepage zetten? Dan moet je geen samenvatting meer schrijven en kan je zelf eens een journalistiek product in elkaar boksen. Lijkt je dat niet wat?

Laat ons echter een tweede maal wel wezen: niemand kijkt nog op van journalistiek knip-en-plakwerk. Hoewel… Lees verder

Vraagtekens bij onderzoek naar communityvorming in hoger onderwijs

“Studenten identificeren zich nauwelijks met universiteit of faculteit, wel met opleiding.” Aangezien je stellingen makkelijker aanvaardt wanneer die sterk aanleunen bij je eigen gedachtegoed, klikte ik gretig op de link in mijn Twitterfeed. Inderdaad, uit onderzoek zou blijken dat studenten aan de Universiteit Utrecht vooral betrokken zijn bij hun eigen opleiding en heel wat minder bij de faculteit en universiteit. Slecht nieuws voor de universiteit, want de UU draagt communityvorming hoog in het vaandel en dit in functie van een verhoogd studierendement. Daarom formuleren de onderzoekers ook enkele aanbevelingen zoals het organiseren van gemeenschappelijke en/of interdisciplinaire cursussen.

Zeer boeiende lectuur is dit, maar een snelle blik op het onderzoeksrapport noopt volgens mij toch tot enkele nuances. Lees verder

Onderzoek voeren volstaat niet om academisch onderzoeker te heten

curationrotation

“Jihadonderzoeker zelf verdachte in terreurzaak” (11.01.2016, Elsevier). “Jihadonderzoeker vrij onder voorwaarden” (11.01.2016, De Standaaard). Achter woorden schuilt vaak een web van culturele connotaties. Neen, ik heb het voor een keer niet over ‘Jihad’. Ik heb het over ‘onderzoeker’. Wat maakt een onderzoeker precies een onderzoeker? Spoiler: het antwoord is niet: onderzoek voeren.

Er is niets mis met de wil om te wegen op het publieke debat. Om te wegen moet je natuurlijk wel eerst opvallen. Iemand moet jou aan het woord laten. En die iemand moet een goede reden hebben om jou de microfoon te geven. Geloofwaardigheid, op basis van expertise, kan daarbij zo’n reden zijn. In dat geval helpt het als je jezelf onderzoeker kan noemen. De titel ‘onderzoeker’ baadt in een aura van geloofwaardigheid, ja, zelfs academische geloofwaardigheid. Maar is dat wel terecht? Lees verder

Het voornemen van een verzuurde blogger: de balans

Een jaar geleden legde ik mezelf een voornemen op: iets minder zurig bloggen. Vandaag maak ik de balans op.

De werkwijze is nog steeds dezelfde: ik categoriseer al mijn blogposts als neutraal (beschrijvend), positief (lovend of oplossingsgericht), negatief (bekritiserend of problematiserend), bitsig (bijzonder scherp of cynisch) of belachelijk. Deze huis-tuin-en-keuken-inhoudsanalyse werd onderworpen aan een strenge peer review. De reviewer zag echter geen graten in de gevoerde kategorisering.

peerreview

De balans Lees verder

Danira met de handrem op

Antwoorden. Niet te veel zeggen. Knikken. Glimlachen met de niet aflatende stroom aan misogyne mopjes van Herman. Af en toe een beleefdheidsapplausje, samen met het publiek. Maar vooral niet te veel zeggen. Niets zeggen is ook niets verkeerd zeggen.

Misschien zie ik er te veel in en ik ken de VRT-journaliste ook helemaal niet. Maar vanavond zag ik een Danira met de handrem op. Een Danira die in de pas liep. Een Danira die zich niet nog eens een mediastormpje op de hals wilde halen. Een Danira die op veilig wilde spelen.

Op het einde van het spel merkte ze op dat de kloof tussen haar, de dagwinnaar, en de twee andere deelnemers bijzonder groot was, waarna ze meteen toevoegde dat die opmerking niet arrogant bedoeld was en snel wegdook. Als het bedoeld was als een sarcastische knipoog naar de ingecasseerde online scheldtirades, was het een welgekomen afwisseling van het structurele, sarcastische seksisme, dat steeds meer een basisingrediënt lijkt te zijn van De Slimste Mens. Maar het leek oprecht. Ze leek echt op eieren te lopen.

 

Als dat zo is, dan vind ik dat zeer zorgwekkend.

 

Dat ze haar medekandidaten twee toffe gasten vond, besloot ze nog. “Je bedoelt vijf toffe gasten met ons erbij,” sloot Herman alle-vrouwen-zijn-hoeren Brusselmans aan. ‘Vier’, sneerde ze. Heel even liet ze de handrem los. Heel even was het terug ad rem. Heerlijk.

BDW’s woordvoerder over ongelijk onderwijs in 5 retorische kronkels

pohlmann

De vraag stellen is ze beantwoorden, moet Joachim Pohlmann gedacht hebben, toen hij zijn column neerpende. Faalt ons té gefeminiseerd onderwijs erin om jongens nog geboeid te houden? Dat is de eerste van vele retorische technieken die de woordvoerder van ‘s lands belangrijkste politicus hanteert in zijn bijdrage. Zijn deze retorische technieken eveneens kenmerkend voor de communicatie van ‘s lands grootste partij? Potjandorie, nu doe ik het toch niet zelf, zeker… Lees verder

Ideetje voor het onderwijsdebat: vervang eerst de term ‘#onderwijstermen’

hand1Minister van Onderwijs Hilde Crevits vraagt de brede samenleving input bij de hervorming van de eindtermen. Graag beperk ik mij tot de volgende nachtelijke overpeinzing: vervang de term ‘eindterm’.

Goeie God, hoor ik u zuchten, is zo’n semantische scherpslijperij echt nodig? Ik denk van wel. Ik denk dat die brede samenleving maar beter goed weet waarover het gaat. De term ‘eindterm’ is bij voorbaat misleidend.
Lees verder

De VRT gaat een anti-Vlaamse toekomst tegemoet

VRTDat een centrumrechtse regering een openbare omroep allerminst ontziet in haar besparingsdrift, mag niet verbazen. Waar links maatschappelijke relevantie ziet, ziet rechts nu eenmaal betutteling en marktverstoring. Maar de huidige coalitie is naast centrumrechts ook tamelijk Vlaams gekleurd. Daarom is het zo opmerkelijk dat de ‘V’ in VRT rake klappen lijkt te krijgen in de huidige toekomstplannen. Op minstens drie vlakken zal de openbare omroep de Vlaamse identiteit niet meer kunnen bedienen en dan hebben we niet over quota voor Nederlandstalige muziek. Lees verder

En toen publiceerde De Standaard een citaat dat nooit werd uitgesproken

Wat betekent een aanhalingsteken? Bij De Standaard van alles, weten we dankzij de laatste bijdrage van ombudsman Tom Naegels (De Standaard, 31.08.2015). Daarin verantwoordt hij waarom zijn collega’s een interview kopten en inleidden met een citaat dat nooit werd uitgesproken. Boeiende literatuur heeft die man toch weer geschreven! Waarom ik dat deze keer écht meen, verklap ik zo meteen. Eerst moeten we enkele conventies opfrissen. Lees verder