Oké, nieuw is het geenszins. Al tien jaar geleden parodieerde ‘Alles kan beter’ het gebruik van muziek in journalistieke stukken. Maar aangezien een alerte vriendin er mij laatst op wees hoe een dreigend deuntje letterlijk de toon zette in een Ter Zake-reportage over sociale media (Facebook gaat onze vakantiefoto’s afpakken, aaah!), heropenen we de zaak. Lees verder
Pol Van den Driessche heeft de communicatiestijl van zijn nieuwste partij al goed onder de knie. Elke kritiek wordt inhoudelijk ontweken door ze te pareren met een sneer naast de kwestie, liefst met een snuifje complottheorie (hier prachtig vertolkt door lokale N-VAer Tijl Waelput). Het HUMO-artikel doet vele deontologische vragen rijzen, hetgeen VDD in staat stelt om enige vorm van verantwoording te vervangen door verontwaardiging over de vervagende grenzen in de journalistiek. Of hij daarmee gaat wegkomen, valt nog af te wachten. Maar wat met die verontwaardiging, die vele deontologische vragen? Ik doe een gooi. Lees verder
‘Ontdek jezelf, begin bij de wereld.’ ‘Durf Denken.’ ‘Leren is leven.’ ‘Word geïnformeerd.’ ‘Knowledge in action.’ Universiteiten en hogescholen verkopen zich al ettelijke jaren als een jeugdbeweging met blitse (maar niet te blitse) slogans, kleurrijke citymarketingbrochures en informatiedagen die hier en daar uitgroeien tot heuse minifestivalletjes. Spijtig, want een studie kiezen is zo al moeilijk genoeg. Lees verder
Wanneer Twitter de nieuwe gele briefkaart wordt genoemd, is dat een metafoor. Eén attribuut wordt daarbij uitvergroot en vergeleken; een zuivere vergelijking is zoiets dus niet. En toch. Een gele briefkaart? Een indicator voor het gesprek aan de koffiemachine? ‘De’ conversatie op Twitter? Als we dan toch ‘conversatie’ als vergelijkingspunt nemen, bieden er zich nog andere metaforen aan. Mogelijk meer geschikte metaforen zoals opgelijst in de tabel onderaan. Lees verder
Ja, ’t is studiekiestijd. Ik schrijf deze handleiding niet als antwoord op, maar naar aanleiding van de blogpost van Paul Nies. Deze communicatiewetenschapper maakt van ons vage, brede profiel een sterkte in deze meritocratische samenleving. Nobel, al stel ik liever dat onze zogezegde zwakte(s) niet altijd kloppen. Vandaar deze handleiding. Er zijn twee mogelijke routes: de stereotype-crusher-route en de ‘Who’s a what now?’-route. Succes! Lees verder
Beste helden van HUMO,
Hou er gewoon mee op. Als ik al argwanend voorbij de tv-recensies fiets, gaat een kritisch artikel over het veranderende medialandschap weinig kans maken. Zelfs als jullie geloven dat er geen vertekening is, zelfs als er van vertekening daadwerkelijk geen sprake is, hangt er boven jullie artikels een grote wolk, gevuld met woestijnstof. Om nog te zwijgen van de visgeur. Lees verder
Eerst een waarschuwing: als u de laatste dagen de mediadebatten over de kinderfoto’s hebt gevolgd, gaat u hier niets nieuws lezen. Zelf heb ik vijf argumenten gehoord van betrokken hoofdredacteurs pro publicatie. In wat volgt de tegenargumentatie. Lees verder
‘We gaan op café, freelancers!’ riep er plots iemand in mijn Twitterfeed. Het klonk als een strijdkreet. Ja, strijdlustig zijn ze wel, die vrije lansiers, huurlingen zonder loyaliteit. Strijdlustig, jong,… en talrijk. Lees verder
Het doet wat raar aan, een blogger die in de bres springt voor ‘de media’. Maar ik vind Robbe Van Lier van Stampmedia in zijn opiniestuk over ‘de chiroleidster’ wel erg streng. U kent Stampmedia niet? Bij deze. U hebt het opiniestuk nog niet gelezen? Bij deze. Lees verder
