Waarom proffen (meer moeten) bloggen

Ik beschouw mezelf graag als de trendsetter, maar zo beschouw ik nog wel een aantal andere onwaarschijnlijkheden. Feit is dat er sinds mijn intrek in de communicatiegang van de K.U.Leuven twee academici aan het bloggen zijn geslaan. Toeval? Nee hoor, ik vang de vragende blikken van de twee meerderen in kwestie wel op. Zoekend naar erkenning. Smekend om goedkeuring van de initiator, de expert. Maar ik ga er niet op in. Zo ben ik dan wel: bescheidenheid in functie van het zelfbeeld van mijn collega’s. Er geen misbruik van willen maken. Zoals ik al zei: onwaarschijnlijkheden. Geen nood, ik werk toe naar een punt.

Wie zijn ze, wat doen ze,…

Op de blog met de ronkende naam ‘In media res’ kan u een blik werpen op het kijkgedrag van professor Jan Van den Bulck. Zijn eerste post is een zuivere, doch snedig geschreven toepassing van communicatietheorie op de actualiteit. De tweede bijdrage is al wat lichter en verraadt dat er achter de professor een geestige recensent schuilt. Het is afwachten welke persona de toon zal zetten op zijn blog. Nog verser van de digitale pers is de blog van professor Tim Smits. Met het Engelstalige ‘Persuasive Mark’ boort de professor vermoedelijk een internationaler publiek aan. Zijn eerste bijdrage is onmiddellijk een duidelijke statement: reclame en persuasieve communicatie zijn niet (of minstens meer dan) een kwestie van intuïtie. De blog is nog maar twee bijdragen oud, maar het lijkt erop dat professor Smits een minder vulgariserende schrijfstijl hanteert dan zijn confrater. Wel beloont hij de lezer met een Youtube-filmpje. Professor Smits is een sociaal-psycholoog, dus u weze gewaarschuwd. Als u zijn blog leest, doet u dat omdat hij dat zo wil.

…en waarom?

Dat proffen bloggen, kan ik alleen maar toejuichen. De blog is een toegankelijke format waarin de academicus kan schrijven over dagdagelijkse toepassingen van theorievorming en onderzoeksresultaten uit zijn vakgebied. Als de professor in een ivoren toren zit, vormt de blog minstens een touwladder naar het gepeupel. Doorgaans blijft onderzoek (althans in onze discipline) braafjes in de academische speeltuin rondslingeren en laat het daar vaak een ontnuchterend kleine voetafdruk na. Zelf haal ik meer voldoening uit onderzoek dat naar het beleid doorstroomt, ook al worden de resultaten daar wel eens op zo’n manier geïnterpreteerd zodat ze netjes passen binnen de agenda van de beleidsmaker. Profblogs koppelen rechtstreeks terug naar Jan met de pet, of nog: naar Jan met Facebook.

Waarom nog?

Bovendien is een prof met een blog niet afhankelijk van de reguliere nieuwsmerken. Dat impliceert dat de bijdrage niet actueel moet zijn en dat ze niet moet provoceren om het nieuws te halen. Natuurlijk vormt een ad hoc analyse van een academicus over een actuele situatie vaak een meerwaarde. Ook een duidelijke stellinginname op basis van empirisch onderzoek is zo nu en dan aangewezen. Maar te veel is trop en trop is te veel. We kunnen allemaal wel een aantal gezichten met doctorstitel voor de geest halen die zich wel erg vaak aan een analyse wagen in de media. Tegenwoordig zijn het vaak politicologen en economen die volgens mij een slappe koord bewandelen. Te veel media-aandacht is gevaarlijk voor het persoonlijke merk en voor het merk ‘wetenschap’. Een profblog waarnaar driewekelijks een linkje op Facebook verwijst, vind ik als leek interessanter dan de dagelijkse analyse van professor X over materie Y in krant Z. Veel interessanter.

Zie daar het punt

Ik werk op de afdeling Communicatiewetenschappen aan de K.U.Leuven. Momenteel schrijven hier drie mensen een blog. Twee ervan zijn de profblogs die ik net heb voorgesteld; de derde ben je nu aan het lezen en mag je een… geïnformeerde lekenblog noemen. Waar blijft echter de rest? Bloggen is leuk! Af en toe het plebs verwennen met een empirisch gestaafd wist-je-datje. Volledig in je eigen schrijfstijl, los van academisch protocol, los van nieuwswaarden. Niet wekelijks, laat staan dagelijks; academici zijn (doorgaans) druk bezette mensen. Gewoon af en toe een schrijfseltje of filmpje of podcastje. Hoe meer onderzoekers meedoen, des te leuker voor het publiek dat een gevarieerd aanbod voorgeschoteld krijgt. Dan eens een stukje over media-effecten, dan weer iets over persuasieve communicatie en daarna mediabeleid, populaire cultuur, filmstudies,… Verandering van spijs doet eten. En dankbare gasten doen koken. Zie daar een opwaartse spiraal van een geïnteresseerd publiek en een gemotiveerde profblogosfeer! En de wereld werd weer een klein beetje beter.

Ja, ik weet het, onwaarschijnlijkheden…