Vandermeersch en zijn populaire kwaliteitsjournalistiek

Ik houd van Herman Brusselmans. Althans als tv-figuur. Ik lees namelijk zelden boeken, laat staan de zijne. Toegegeven, hij doet soms aan overacting en choqueert graag. Maar aangezien die show er zo dik op ligt, voel je dat hij zichzelf niet volledig au sérieux neemt. Zulke zelfrelativering tref je niet aan bij elke BV. Door al die stoerdoenerij heen zegt hij trouwens wel waar het op staat, zo ook deze week in De Laatste Show. Herman is getrouwd, maar blijft geïnteresseerd in andere vrouwen. Vrouwen boven de 50 vindt hij niet aantrekkelijk. Herman is overigens semi-impotent en voelt het viagra-effect vooral boven de nek (blijkbaar een vaak voorkomende klacht). Ik vind het oprecht mooi hoe Brusselmans een delicaat onderwerp als impotentie weet aan te kaarten met zulke naturel (no pun intended).

Inhoudelijk breed

Ook wanneer Peter Vandermeersch erbij komt zitten, geeft Brusselmans klaar en duidelijk zijn mening over de visie van de grote krantenman, weliswaar zonder te vervallen in brutaliteit. Kort samengevat: de inhoudelijke verbreding die Vandermeersch na De Standaard nu ook bij NRC Handelsblad wilt doorvoeren, is niets minder dan een evolutie naar Het Laatste Nieuws. Hoe oprecht zijn mening ook moge wezen, hier maakt Brusselmans een voorspelbare denkfout. Hij koppelt inhoud aan methode. Als je als kwaliteitskrant gaat berichten over Marlies Dekkers, schrijf je over een thema dat doorgaans wordt gekoppeld aan kranten met een meer populair profiel. Maar, zo betoogt Vandermeersch, er kan ook aan kwaliteitsvolle journalistiek worden gedaan binnen luchtige thema’s, zolang de methode maar even kwaliteitsvol is als op de voorpagina. Zo slaat het prefix ‘kwaliteit’ niet op de inhoud (politiek, buitenland, economie), maar op de methode (deontologie, diepgaande nieuwsgaring, ethische nieuwsproductie). Zo heeft Vandermeersch als marketeer van het jaar De Standaard omgevormd tot een nieuwsmerk, dat ook kan berichten over baardgroei als dé modetrend van 2010. Een zelfde betoog vind je overigens terug bij Thomas Siffer, hoofdredacteur van Story. Deze laat geen gelegenheid onbenut om te stellen dat celebrity journalism perfect mogelijk is volgens de strengste principes binnen journalistieke nieuwsgaring. Ik geloof dat beide mannen een ijzersterk punt hebben. Het is mogelijk.

In de praktijk

De bevlogenheid van Peter Vandermeersch is aanstekelijk. Maar de visie die hij verkondigt, komt niet altijd overeen met de praktijk. Nog geen twee maanden geleden kwam aan het licht dat Woestijnvis een aantal valse persberichten de wereld had ingestuurd. Net als andere kranten had De Standaard onder meer het bericht overgenomen over de betere Open VLD-seks. De overigens onterechte verontwaardiging vanuit journalistieke hoek volgde snel. Twee reacties van De Standaard strookten echter niet met de visie van Vandermeersch. Ten eerste stelde Vandermeersch zelf in een VRT-reportage dat het ‘slechts’ ging om nieuwsberichten uit de rubriek ‘Beroemd en bizar’. Anders gezegd: nieuwsberichten waar een nieuwsconsument eens lacherig over zou lezen, zelfs wanneer deze gepubliceerd worden binnen een kwaliteitsmerk. Naast een paginagrote, terechtwijzende vinger richting Woestijnvis werd ook opiniemaker Tom Naegels aan het woord gelaten. Deze stelde dat de nieuwsconsument verschillende kwaliteitseisen hanteert voor verschillende thema’s. Iets wat verdacht goed overeenkomt met de getuigenis van Vandermeersch op tv, maar in schril contrast staat met… de getuigenis van Vandermeersch op tv. Ik ga er graag van uit dat de online rubriek ‘Beroemd en bizar’ de regel bevestigende uitzondering is bij De Standaard. Maar feit is dat deze rubriek onder hetzelfde kwaliteitsmerk valt als de politieke berichtgeving. En dat kwaliteitsmerk belooft, bij monde van Vandermeersch, kwaliteitsvolle nieuwsgaring in de breedte. Daar waar ik bij Brusselmans de nodige portie overacting wel kan gedogen, doe ik dat liever niet bij een krantenbaas die zijn mediavisie uit de doeken doet. Zelfs niet in de Laatste Show.